Geschiedenis

Er zijn archeologische bewijzen gevonden dat Singapore al in de 2de eeuw AD werd bewoond door mensen. Deze samenleving wist in de loop der eeuwen een grote stad te bouwen. In de 14de eeuw was Singapore (met name de haven) uitgegroeid tot een belangrijke handelspost.
In de 15de eeuw kwamen er meer Europese handelsboten aan in de regio. Langzaamaan werd de regio door de Portugezen over genomen. In de 17de eeuw kwam deze heerschappij van de Portugezen echter in conflict met de Nederlandse handelsvloot van die tijd. Toen de Portugezen in zagen dat ze geen kans maakten tegen de supermacht van die tijd, hebben ze in 1613 alles wat maar kon branden in brand gestoken.
De Nederlandse heerschappij kreeg in de jaren die volgden steeds meer controle over het gebied, steeds meer havens werden onder Nederlands bewind gesteld.
Omdat de hele regio een belangrijke doorvaarroute vormde tussen Europa en China, waren de Engelsen niet zo blij met het monopoly recht van de Nederlanders, aangezien de Nederlanders het de Engelsen verbood om gebruik te maken van hun wateren.
Sir Thomas Stamford Raffles voer er in 1818 op uit om te onderzoeken hoe de Engelsen de macht van de Nederlanders konden overnemen. Hij arriveerde in 1819 op het meest zuidelijke stukje land: in Singapore, vlakbij de Straat van Malacca. Het land en eiland werd bestuurd door sultan Tengku Rahman, welke onder Nederlandse controle stond. De sultan had echter moeilijkheden om de stad te besturen, omdat het merendeel van het stadsbestuur niet naar hem luisterde, maar de broer van de sultan volgden. Deze zat echter in ballingschap. De Engelsen besloten hierop deze oorspronkelijke sultan terug naar Singapore te smokkelen, hem de macht te geven in ruil waarvoor Engeland een handelspost mocht bouwen in Singapore. Hoewel de handelspost van grond af aan opgebouwd moest worden, groeide de post in de eerste jaren enorm. Het werd dan ook snel bekend dat er een handelspost was gevestigd in de regio waar niet de strenge regels van de Nederlanders heersten. Hierdoor kwamen er steeds meer mensen op Singapore af. In 1821 was Singapore gegroeid tot een stad met ruim 5.000 inwoners. Deze groei was ook de Nederlanders in de regio niet onopgemerkt gebleven, uiteindelijk konden zij niets anders doen dan in 1824 een verdrag met de Engelsen tekenen wat beide landen controle gaf over de regio, waarbij Engeland controle had over Singapore.
De handel in rubber en tin uit China en de opening van het Suez-kanaal in 1869 zorgden voor een enorme boost aan inwoners en handel in Singapore. Inmiddels was Singapore uitgegroeid tot een stad met meer dan 65.000 inwoners. Hierdoor werd het steeds moeilijker voor de Engelsen om de stad goed aan te blijven sturen, steeds meer mensen kwamen dan ook in protest tegen het Engelse bewind. Hierop werd besloten om Singapore en de verschillende andere steden die Engeland in de Straat van Malacca bezat te scheiden.

Na de Eerste Wereldoorlog werd er door de Engelsen een grote marine basis aangelegd in Singapore. Het was echter een basis zonder boten. Toen de basis werd voltooid in 1939, lagen alle boten nog in Europa. Het plan was om de boten naar Singapore te laten varen. De Tweede Wereldoorlog brak op dat moment echter uit, waardoor alle marineschepen van Engeland het thuisland moesten verdedigen. Het gemis aan marineschepen zorgde voor een opendeur voor de Japanners, welke openlijk hadden uitgesproken controle over Zuid-Oost Azië te willen hebben. Er werd dan ook rekening gehouden met een op handen zijnde aanval van Japanners via de niet in gebruik zijnde marine basis van Singapore. In 1941 landen Japanse oorlogsschepen echter ten noorden van Singapore en trokken over land naar het zuiden. Na 55 dagen had Japan genoeg materieel en manschappen verzameld om Singapore aan te vallen. Na een kort maar hevig gevecht was een maand later Singapore in handen van de Japanners. De Japanners regeerden Singapore van 1942 tot 1945. Naar verluidt zijn er in deze periode zo'n 50.000 inwoners van Singapore door Japan geëxecuteerd.
Nadat Japan zich op 15 augustus 1945 had overgegeven aan het Westen, kon de Engelse macht weer terugkeren naar Singapore. Herstel van de stad zou echter vele jaren duren. De geloofwaardigheid van Engeland was echter zwaar aangetast doordat gebleken was dat zij niet in staat was om Singapore te verdedigen. Veel van de inwoners waren dan ook huiverig tegenover het bewind van de Engelsen. In 1948 kwam het Engelse bewind de inwoners tegemoet door verkiezingen uit te schrijven, waarbij 6 van de 25 kiesstoelen gevuld zouden worden door lokale politici. 3 jaar later zou dit aantal uitgebreid worden naar 9. In 1955 werden er opnieuw verkiezingen gehouden. Dit maal waren er 25 van de 32 kiesstoelen verkiesbaar.

In 1956 vertrok er een delegatie vanuit Singapore naar Londen om te onderhandelen over onafhankelijkheid. Dit werd echter afgewezen door de Britse regering. Een jaar later kreeg Singapore wel een volledig eigen regering. Deze regering tekenden samen met de leiders van Malaya, Sabah and Sarawak in 1963 een verdrag waarin deze landen onder één federatie zouden vallen, namelijk: Maleisië. Dit verdrag had niet het gewenste effect, sterker nog, veel mensen voelden zich gediscrimineerd. Grote rassenrellen braken hierop uit. Daarop besloot het parlement van Maleisië in 1965 om Singapore uit de federatie te zetten. Hoewel Singapore een land is zonder veel eigen grondstoffen, bleek de eerder gelegde fundering van de economie bijzonder succesvol. Sindsdien zit de economie van Singapore in de lift. Singapore beschikt tegenwoordig over één van de grootste havens ter wereld, heeft een eigen olieproductie en is een welvarend Zuidoost Aziatische staat geworden. Hierdoor is Singapore gegroeid naar een staat met bijna 5 miljoen inwoners op slechts 700 vierkante kilometer aan land.