Geschiedenis

De eerste nederzettingen die uiteindelijk tot de stad Rome zouden leiden, dateren uit de 10de eeuw v.Chr. De eerste nederzettingen waren te vinden op de Palatijn en de Esquilijn, twee van de zeven heuvels waar Rome tegenwoordig op is gebouwd. Door de eeuwen, zouden deze plattelandsdorpen uitgroeien tot grotere, invloedrijkere dorpen en zouden ook op sommige van de andere heuvels dorpen ontstaan. Deze concurrentie bracht had echter negatieve gevolgen, met als resultaat dat sommige nederzettingen met elkaar in conflict raakten. In de 8ste v.Chr. eeuw vormden de twee nederzettingen op de Palatijn een bondgenootschap, waardoor ze sterker op onder andere militair gebied zouden worden. Ook werd een wal rond de Palatijn aangelegd.

In de 6de eeuw v.Chr. werden drie nederzettingen van drie verschillende heuvels samen gevoegd, door deze samenvoeging van drie ‘kleine’ nederzettingen ontstond een stad van een redelijk formaat, dit zou gelijk het begin van het Romeinse Rijk betekenen.
In de 4de eeuw v.Chr. waren de drie nederzettingen uitgegroeid naar de overige heuvels en onderling verbonden met muren. Door de constante groei, was Rome in middels uitgegroeid tot een grote stad.

Sinds de 6de eeuw v.Chr. was het Romeinse Rijk ook aan het groeien.
In 390 voor Chr. werd de stad Rome geplunderd door Galliërs. Echter was deze tegenslag voor Rome maar van korte duur. Rome veroverde geheel zuidelijk Italië. Een aantal Griekse steden zou Rome om hulp vragen bij de strijd tegen Tarente. Hoewel de Romeinen flinke verliezen leden, wisten ze uiteindelijk toch te winnen. In de loop van de jaren zou Rome zich steeds verder uitbereiden, hoewel de zeeslagen in het begin zeker niet vlekkeloos verliepen omdat de Romeinen niet gewend waren om oorlog te voeren op het water wisten ze ook deze slagen te winnen.
Door de eeuwen heen, op het toppunt van het Romeinse Rijk zou het alle landen rond de Middellandse Zee en grote delen van het Midden Oosten en West Europa betrekken. Echter betekende deze grote ook de ondergang van het Romeinse Rijk. Het West Europese deel ondervond zijn ondergang dan ook al in 490 na Chr. Het oostelijk Romeinse Rijk (Byzantijnse Rijk) bleef nog wel bestaan (tot in de 15de eeuw).
Rome was gedurende het Romeinse Rijk, de hoofdstad met daarin alle belangrijke overheidsinstellingen, waar ook de koningen en later de keizers een woning hadden.

Hoewel het Romeinse Rijk gevallen was, had dit nog geen directe gevolgen voor Rome. Pas in 536 werd Rome ingenomen door strijdkrachten van het Oost-Romeinse Rijk. In de jaren daarna zou Rome vaak heroverd worden door Ostrogoten en de Byzantijnen. In 552 veroverden de Ostrogoten Rome voorgoed, echter hadden de jaren van oorlog Rome zo goed als verwoest, veel van de inwoners hadden Rome daarom inmiddels ook al verlaten (op dat moment woonden er nog maar minder dan 50.000 mensen). De Paus die inmiddels een van de leidende godsdienstige figuren was van het Byzantijnse Rijk, was in de praktijk machtiger op lokaal gebied dan de resterende senatoren. Het bewind in Rome zou dan ook steeds mee toekomen aan de Paus, sterker nog, langzaamaan dan de Kerk het gehele bestuur van Rome over van de Byzantijnen.
Pas na de Italiaanse eenwording in 1863 werd de Pauselijke Staat ingeperkt tot de regio Latium. Veel mensen uit zuidelijk Italië, verhuisden naar Rome in de hoop daar een baan te krijgen bij de nieuwe overheid, Rome was namelijk bij de eenwording van Italië uitgeroepen tot hoofdstad van Italië. De Paus beschouwde deze ommezwaai van macht echter alsof hij een gevangene was in het Vaticaan. Dit zou tot 1929 duren, toen toen paus Pius XI en Musolini het Verdrag van Lateranen ondertekenden. Hierin werd bepaald dat de Paus het huidige grondgebied (Vaticaanstad) als soevereine staat toegewezen kreeg, dit betekende ook de verzoening tussen Paus en het Italiaanse Koningshuis.