Geschiedenis

Parijs is zo'n 250 jaar voor Chr. ontstaan nadat een groep Kelten hun kamp hadden opgetrokken op Île de la Cité. Parijs, toen waarschijnlijk Parisii genoemd, groeide langzaam, door tot een respectable stad.
Pas rond 52 voor Chr. zou er een belankrijk keerpunt in de geschiedenis van Parijs ontstaan. De Romeinen, die bezig waren aan hun uitbereiding van het Romeinse Rijk, trokken op vanuit Zuid-Frankrijk. De Romeinen stuitten echter op taai verzet van de Kelten, maar in getale werden deze laatste ruim overtroffen, waardoor ze alsnog makkelijk verslagen werden door de Romeinen. Het huidige Frankrijk werd toen tot Gallie omgedoopt.
In de bloeitijd van het Romeinse Gallie breidde de stad zich uit over de linker oever van de Seine. Tegenwoordig zijn de restanten van het amphitheater en de thermen nog te zien.

Toen het Romeinse Rijk in de 5de eeuw na Chr. ineenstorte, trokken de Germanem Gallie binnen. De Franken waren hierbij de belangrijkste stam die zich in Noord-Frankrijk vestigden. De Franken werden steeds machtiger en het Frankische Rijk werd uitgebreid. In de 8de eeuw was het Frankische Rijk net zo groot als het Gallische Rijk ooit geweest was. Parijs, een van de belangrijkste steden van het Frankische Rijk, werd benoemd tot hoofdstad van Frankrijk nadat Hugues Capet, Graaf van Frankrijk, in de 9de eeuw na Chr. gekroond werd tot koning van Frankrijk.

Door de ligging van Parijs en de kruising van diverse handelsroutes was Parijs een belangrijke stad. De meeste inwoners woonden toen nog op de eilanden in de Seine of dicht bij de Seine aan de linker oever. In de 12de eeuw zou ook de rechter oever, wat tot die tijd een moeras was, drooggelegd worden. Hierna werd begonnen met de bouw van het Louvre en de Notre-Dame.
Eind 14de eeuw werd er onder leiding van Kare V een tweede, nieuwe muur om Parijs heen gelegd. Deze muur besloeg zo'n 440 hectare en moest Parijs beschermen tegen de Engelsen. In 1420 deed koning Hendrik V van Engeland echter toch zijn intocht in Parijs, waar hij door velen ook als koning van Frankrijk werd erkend.
Door het optreden van Jeanne d'Arc en het daardoor oplevende nationale gevoel, kon Parijs uiteindelijk zo'n 16 jaar later worden terug veroverd door Karel VII van Frankrijk.
Door de bezetting van de Engelsen en de terug verovering van de Fransen was het inwonersaantal van Parijs aanzienlijk gedaald, pas rond 1500 zou het inwonersaantal weer gestabiliseerd zijn rond de 200.000.
Dit zorgde voor een impuls aan nieuwe gebouwen, zo zijn onder andere de Pont Neuf en les Jardin du Luxembourg in deze periode aangelegd.

Koning Francois I (welke regeerde van 1515 tot 1547) was een groot aanhanger van Italiaanse kunst en bood Leonardo da Vinci woonruimte in het paleis Amboise aan. Leonardo da Vinci bracht hierop de Mona Lisa mee, wat de hoeksteen van de koninklijke kunstcollectie zou worden. In 1528 liet koning Francois I het Louvre gereed maken om de Franse koning te kunnen huisvesten.

In 1562 brak de Franse Godsdienstoorlog uit. In de Bartholomeusnacht in 1572 namen fanatieke katholieken enthousiast deel aan het bloedbad op de Hugenoten. Rond 1590 werd Parijs verschillende keren belegerd door de latere Hendrik IV van Frankrijk, toen nog leider van de protestantse partij. Tijdens het beleg van 1590 stierven tienduizenden mensen de hongersdood, Parijs capituleerde echter niet. Pas toen Hendrik IV zich tot het katholicisme overging in 1594 werd hij toegelaten tot Parijs.
Parijs zou in de jaren die volgden het culturele centrum van Frankrijk worden en daarmee alle andere culturele aderlatingen in Frankrijk degraderen als onder gewaardeerd. Parijs bloeide zo enorm onder het toenemende aantal inwoners (in 1700 al gestegen naar zo'n 500.000), dat alles voorhande was en de stad zich ver buiten de stadsmuren uitbreidde. Dit kon ook want er was geen bedreiging van buitenaf meer.
In de 17de eeuw gaf Lodewijk XIII opdracht tot de bouw van Versailles, dit zou de nieuwe residentie van de Franse koninklijke familie worden. Zijn zoon, Lodewijk XIV zou Versailles uiteindelijk af laten bouwen.

In 1785 kreeg Parijs een nieuwe stadsmuur, met een oppervlakte van zo'n 30km². Deze stadsmuur diende er niet voor om geweld van buitenaf tegen te houden, maar om de Parijzenaren het moeilijker te maken om de aan de stadspoorten geinde accijnzen te ontduiken. De staat hoopte hiermee uit de schulden te kunnen komen, maar zorgde er juist voor dat de inwoners van parijs geen cent meer overhielden om te leven. De toenemende kritiek op het bestuur zorgde er 4 jaar later, op 14 juli 1789 voor dat de Bastille bestormd werd, welke de Franse Revolutie inluidde. Hiermee was een nieuwe republiek geboren.
Velen die beschuldigd werden van misdaden tegen de staat eindigden hun leven bij de guillotine, op het hoogte punt van de revolutie werden er bijna 30 mensen per dag op deze manier omgebracht.

Na de Franse Revolutie werd het land aangestuurd door het Directoire. Napoleon Bonaparte zou hier een belangrijke rol bij gaan vervullen. In 1796 kreeg hij de leiding over het Franse leger in Italie. Al snel boekte hij flinke successen. Dit werd echter teniet gedaan door de invasie van Egypte die hij ruimschoots verloor. Nadat het Directoire in 1799 door de Coup d'Etat ten val wa gebracht werd Napoleon de eerste Consul van de Republiek. Zo'n 5 jaar later vond Napoleon het welletjes en kroonde zichzelf tot Keizer van de Franse Republiek. In 1814 beging Napoleon echter de fout om Rusland binnen te vallen, veel van zijn soldaten stierven door onderkoeling. Toen de Russen nog dat zelfde jaar Parijs binnen vielen werd Naopleon verbannen naar Elba. Een jaar later keerde hij terug, hij zou in zijn laatste strijd echter verslagen worden bij Waterloo. Hierdoor werd hij verbannen naar st. Helena, waar hij in 1821 overleed.

Parijs zou in deze tijd onder invloed van de Industriee Revolutie snel doorgroeien. Omstreeks 1840 zou Parijs al zo'n 1.000.000 inwoners hebben. De volledige ruimte binnen de in 1785 gebouwde stadsmuur was al voorgebouwd waardoor voorsteden zich begonnen te vormen. In 1830 en 1848 vonden er opnieuw revoluties plaats in Frankrijk. Deze laatste revolutie bracht een definitief einde aan de Franse monarchie.
De Derde Rupubliek zou geleid gaan worden door de autoritaire, egoistische neef van Napoleon: Napoleon III. Hij gebruikte zijn macht om Parijs te verfraaien. Parijs was altijd een stad van smalle straatjes geweest, onder leiding van Georger-Eugene Haussmann werder vele huizen gesloopt om plaats te maken voor brede boulevards. Het huidige stadsbeeld van de Parijse binnenstad, stamt grotendeels uit deze tijd.

In 1870, een bloederige periode in het tijdperk van Parijs, toen de Commune van Parijs in opstad kwam tegen andere Franse steden. Dit resulteerde echter in een aanval van de Republikeinse regering tegen Parijs in 1871, waarbij zo'n 20.000 Parijzenaren het leven lieten.
Na de nederlaag van de Commune zal Parijs een glansrijke periode doormaken. Parijs zou in Europa bekend raken als stad van de elegantie en goede smaak. Het was de tijd dat de Eiffeltoren en de Sacre-Coeur gebouwd werden.

In 1900 werd begonnen met de bouw van het Parijse metro-netwerk, zo'n 10 jaar later zou het al gevorderd zijn tot een redelijk netwerk, met diverse lijnen.

Door het uitbreken van de Eerste Wereldoorlog raakte heel Frankrijk in een achteruitgang, welke aanhield tot en met de Tweede Wereldoorlog. De geallieerden lieten aan Franse troepen, de 2e Pantserdivisie van generaal Leclerc, de eer om hun eigen hoofdstad te bevrijden.

Na de Tweede Wereldoorlog emigreerden een groot aantal Noord-Afrikanen naar Frankrijk waarvan een groot deel in de Parijse Banlieu (voorsteden) komt te wonen. Dit heeft tot ernstige integratie problemen geleid.
De bevolking van de voorsteden steeg hiermee naar zo'n 8 miljoen, terwijl de bevolking in het centrum van Parijs afnam naar zo'n 2 miljoen.

Onder de Vijfde Franse Republiek komt er weer heel wat meer leven in Frankrijk en Parijs. Er worden weer talloze grote bouwprojecten onder handen genomen, zoals het nieuwe kantoorcentrum "La Défense", het Centre Pompidou, de uitbreiding van het Louvre en het museum aan de Quai d'Orsay.