Paul Theroux is een geboren reiziger, niet alleen toen hij in Afrika docent was, maar ook als reisverslaggever. Voor meerdere van zijn boeken reist hij met primitieve middelen (openbaarvervoer, een kano, etc.) door een land of regio. Zo ook in De Zuilen van Hercules.

De Zuilen van Hercules refereren aan de rotsen van Gibraltar en Cueta, met goed weer kun je vanaf Gibraltar de overkant bij Cueta zien, een oversteek met de boot zou een klein uurtje in beslag nemen, echter niet voor Paul Theroux. In De Zuilen van Hercules reist Paul Theroux over land van de ene Zuil (Gibraltar) naar de andere Zuil (Ceuta), oftewel een rondje Middellandse-Zee. Gedurende zijn reis komt hij door steden en gebieden in Europa die niet bekend zijn voor hem, bijvoorbeeld het toen der tijd in oorlog verkerende Kroatie, het politiek niet echt stabiele Albanie of het voor toeristen niet geheel ongevaarlijke Barcelona. Ditmaal staat zijn reis niet in het teken van een vervoersmiddel, maar van het completeren van het rondje Middellandse-Zee, Paul Therous reist dan ook met verschillende middelen: achterop een vrachtwagen, per luxe cruisschip, per trein, etc.

Paul Theroux geeft in verschillende van zijn boeken het verschil tussen een reiziger en een toerist aan, volgens Theroux zou een toerist namelijk weten waar hij heen zou gaan, in dit boek is Paul Theroux dan ook duidelijk een reiziger. Zijn reis bestaat dan ook volledig uit het leven van de dag en zien waar dat naar toe gaat. Jammer genoeg mist dit boek daardoor belangrijke informatie als feiten en landeninformatie. De Zuilen van Hercules moet dan ook niet gezien worden als informatief reisboek, dit betekent echter niet dat De Zuilen van Hercules niet goed is, in tegendeel, het is een van Paul Theroux’s betere reisverhalen.
Met name voor mensen die geinteresseerd zijn in de Middellandse-Zee is dit boek van Paul Theroux echt onmisbaar.