Mijn dorp in Mozambique is een verhaal over het opzetten van een project in het noorden van Mozambique. Een plek waar Mees, de partner van Lisa st. Aubin de Terán op verliefd is geworden tijdens een van zijn werkbezoeken. Tijdens verschillende bezoeken zou ook Lisa st. Aubin de Terán de pracht van de streek zien en verliefd raken op de omgeving en de bevolking. De droom van Mees om een eigen lodge op te zetten en de droom van Lisa st. Aubin de Terán om een ontwikkelingsproject op te zetten bleek gecombineerd te kunnen worden. De lodge zou er komen, maar het zou beginnen met een school voor de toerisme. Een school waar mensen Engels leren, leren koken, land leren bewerken en nog veel meer. Door de tijd heen blijken de projecten allemaal succesvol waardoor er steeds verder uitgebreid kan worden en het project nagenoeg zelf onderhoudend wordt. Veel steun krijgt Lisa st. Aubin de Terán van locale mensen, welke inmiddels geode vrienden zijn geworden. Maar toch heeft het project op zijn tijd met de gebreken van Afrika te maken, geen elektriciteit, kapotte generatoren, eenzijdig eten, en ga zo maar door. Maar de schoonheid van de omgeving, het strand de omliggende dorpen, het eiland Ilha en alle ervaringen die worden beschreven in ‘Mijn dorp in Mozambique’ maakt veel goed.
Soms waan je je helemaal in Mozambique, helemaal wanneer Lisa st. Aubin de Terán bijvoorbeeld verteld dat ze samen met de door haar opgevoede baviaan over het strand loopt, op weg naar zee om een bad te nemen.

Lisa st. Aubin de Terán beschrijft niet alleen het opzetten van het project, de omgang met de locale bevolking en alle strubbelingen die zij tegen komt, maar ook haar eigen leven. Het leven dat zij had in Venezuela, in Italië en in Amsterdam, over haar familie en hoe ze Mees, haar huidige partner heeft ontmoet. Hierdoor wordt ‘Mijn dorp in Mozambique’ een verhaal met een persoonlijk tintje. Uiteraard is het een schitterend verhaal om te horen hoe een relatief simpel project de levens van velen kan veranderen. Echter vraag je je wel eens af of er niet een groter eigen belang is, maar wellicht wordt dat alleen maar veroorzaakt door de manier van schrijven.

Het enige minpuntje aan ‘Mijn dorp in Mozambique’ is een ietswat vreemde chronologische volgorde. In die zin dat sommige verhalen in het boek meerdere keren terugkomen om net iets anders verteld te worden. Zo is bijvoorbeeld de officiele opening van de school in drie aparte hoofdstukken in het begin, midden en aan het eind van het boek beschreven. Dit is slecht een klein deukje in een geweldig boek, maar bovenal een geweldig initiatief wat uitgedraaid is op een successtory.