Geschiedenis:

In de 18de eeuw zijn er verschillende ontdekkingsreizigers naar Namibië gegaan. Alleen stuiten ze bij de kust op een groot probleem, om in het binnenland te komen moesten ze door de Namib Dessert, toen was dat een haast onmogelijke taak. De meeste ontdekkingsreizigers kwamen dus niet veel verder dan de kustlijn, ook de Nederlanders, welke eind 1700 met de Kaapkolonie bezit namen van de plek die we tegenwoordig kennen als Walvisbaai. Maar ook de kust was niet veilig, door de koude golfstroom, de ruwe zee en een ruw landschap dankt een van de meest bijzondere plekken in Namibië zijn naam: Skeleton Coast, waar veel schepen in vroegere tijden stranden. Uiteindelijk wist ook een groep Duitse missionarissen zich eind 18de eeuw in het binnenland te vestigen. Zij hebben lange tijd zowel het Christendom als de Duitse taal gepromoot in het tegenwoordige Namibië.

Eind 19de eeuw werd het huidige Namibië onder Duits bewind gesteld, dit gebeurde op de Berlijn Conferentie van Europese Koloniale machten.
Engeland die bleef echter een kleine enclave in Namibië beheren, het tegenwoordige Walvisbaai.
Het Duitse bewind ging vervolgens rigoureus te werk, al het land van de lokale bevolking werd weggeven aan nieuwe kolonisten. In 1904 had de lokale bevolking er genoeg van. De Nama en Herero bevolking kwam in opstand tegen de Duitsers. Vele bloedige veldslagen (waar met name de Herero's het moesten vergelden) volgden. Volgens de Verenigde Naties waren deze veldslagen de eerste Genocide van de 20 ste eeuw, waar meer dan 80.000 slachtoffers gevallen zijn, van de overgebleven Herore's leefden er toen nog maar weinig in Namibië, en als dit zo was dan was de kans groot dat ze in een concentratie kamp terecht kwamen. De Duitsers wisten vol te houden en kwamen als winnaar uit deze veldslag.

Tien jaar later had Duitsland andere zorgen, namelijk de Eerste Wereldoorlog. Het bewind van Zuid West Afrika werd overgedragen aan Zuid Afrika. Hoewel Zuid Afrika zich jarenlang heeft ingezet voor een betere infrastructuur in Zuid West Afrika, is het echte Zuid Afrikaanse erfgoed in het tegenwoordige Namibië de Apartheid.
Nadat Zuid Afrika 70 jaar lang Zuid West Afrika heeft kunnen regeren, besloot de VN er een andere draai aan te geven. Eind jaren '60 werd er een resolutie aangenomen die een onmiddelijke terugtrekking van de Afrikaanse troepen eiste.
De Zuid Afrikaanse troepen zijn inplaats van weg te gaan, gaan strijden tegen de opkomende guerrilla oorlog in het noorden van Namibië.
De guerilla strijders, die onder leiding stonden van de SWAPO (South West Africa People's Organisation) , hebben uiteindelijk de strijdt weten te winnen. In 1990 (toen Nelson Mandela inmiddels was vrijgelaten) zijn de Zuid Afrikaanse troepen vertrokken uit Zuid West Afrika. Niet veel later is het huidige Namibië onafhankelijk geworden (21 maart 1990).
Zuid Afrika was toen echter nog steeds in het bezit van Walvisbaai. De enclave Walvisbaai werd pas in 1994 overgedragen aan Namibië.

Sam Nujoma, de leider van de toenmalige SWAPO, werd de eerst verkozen president van Namibië. Sam Nujoma voerde als belangrijkste verandering door dat alle grote bedrijven aangestuurd moesten worden door de lokale bevolking in plaats van de kolonisten van vroeger. Inmiddels is het presidentschap overgedragen aan Hifikepunye Pohamba, hij is sinds 2005 de nieuwe president van Namibië.

Huidige situatie
Namibië is tegenwoordig een stabiel en veilig land om heen te gaan. De overheid zorgt bijvoorbeeld goed voor haar burgers, in Katutura is de laatste jaren veel geld geinvesteerd om een goede infrastructuur te creeëren.

Doordat Namibië met een aantal Zuid Afrikaanse landen een handelsovereenkomst heeft gesloten is Namibië op economisch gebied heel erg aan het groeien. Dit merk je ook terug aan het aantal toeristen wat Namibië bezoekt, de laatste jaren zit daar een sterke groei in. Van de ene kant is dit jammer, omdat bepaalde dingen verloren gaan onder het massatoerisme.